اندر مواعظ شیخ 3

اندر مواعظ شیخ...

خردمند را اینگونه باید...

ای طالب رفعت:جمله نفوس خلق،آفریده  شده اند تا وسیله ای برای ایصال(تو) به اهداف آزمندانه ات باشند.(دیگران);پله های نردبامی هستند که باید برای رسیدن به قله ی جاه طلبانه ی خود پای برآنها بگذاری.مهم نیست که ایشان محو و لگدمال شوند،بل مهم است که تنها(تو) بالا و بالاتر روی،فرقی نداردپله های زیرپایت ازجنس چیست!چرا که:(براساس موقعیت مقتضی،همیشه وسیله هدف راتوجیه میکند)...))این کلام فاخر از مواعظ شیخ مکتب زر و زور(اعلی الله مقامه وانارالله برهانه)بود،که با انفاس نافذ خویش به مریدان مخلص و شاگردان ساعی تعلیم فرمود،عمرش دراز و توفیقاتش افزون باد!

شعر مرد

سیاه مشقهای سامورایی

مــــــــــرد

مردی که درسنگفرش خیابان قــــــــد کشیده ســــــــــــایه ای نداشت

                                     بی بی ترانه های خاکستری به سر

                                     تاازبه نفس افتاده ترین خیس قاب پنجره

پاریشه ای تنیده داشت برتن به تن تیشه ی فرهاد،بیستون

                                              تب کرده قفس از بی پرنده

                                              پرپرهای ریخته،کنده

دلتنگی تبرازبی دودکنده ها

                       باپرپر پروانه میشود یک مرد خسته ساخت

                          درسنگ فرش خیابان قـــــــدکشیده ســــــــایه ای نداشت...

تقدیراواین بود:تصویری ازیک مرددرقاب تنهایی

وتن به  تن بیستون از بی تیشه فرهادگریست...

اندر مواعظ شیخ 2

اندر مواعظ شیخ...

ای سالک طریقت:نان به نرخ روز خور،وگندم انتفاع خود را با باد موافق بوجاری نما،هم پیاله ی کد خداباش و ثنای خان خدا را بگو،محتسب و شحنه را درهم ده،و داروغه رابه خانه مهمان کن، حلوا به دارالحکومه نزد والی بفرست،و تحفه به محکمه ی قاضی ببر،خواجگان و تجار شهر را گرم ولطیف سلام وتهیت بگو،وپیشه وران راتنهابه لبخند مهمان کن.همواره قبایی بپوش که آستینی داراز و دامنی کوتاه دارد.جمله این اعمال ظاهری درنفع فردای تومفیداست؛لاکن درباطن تنها به(خود)،وکلاه وجیب خویش بیاندیش و بس!)) این کلام منورازمواعظ شیخ مکتب زروزور(اعلی الله مقامه وانارالله برهانه)بود،که به مریدان مخلص وشاگردان ساعی تعلیم فرمود،عمرش دراز وتوفیقاتش افزون باد

اندر مواعظ شیخ

اندر مواعظ شیخ...

ای رهروکمال:تدبیربه تعقل کن وزربه چند خزانه بیاندوز،بنیان ممر ربح وسودا بر ستونهای متعدد بناگذار،وکالا در انباری چند مجوع ساز؛که چون صاعقه دهر بریکی اصابت کرد و آتش زیان یکی راسوخت،دیگرا موال درسبیل(تکاثر)تو را کفایت کنند.گرمفلس شوی دوستان پراکنده شوند و رقیبان فرحمند،خویشان رها کنند،وثناگویان به طعنه زنند،وخلق به نسیان سپارند.وازآن سو؛تنها مال واعتبار در راه تضارب انتفاع صرفه دار،وسکه تنهابه راه سود مضاعف حوالت کن،و (قدح به آنجا بفرست که کاسه ها بازآید!)و خلق رابه شرطی بهره مند ساز که عبید و مطیع توشوند))و این بود از پندهای گران شیخ زر و زور(اعلی الله مقامه ودامة توفیقاته)که مریدان مخلص وشاگردان ساعی راتعلیم فرمود...عمرش دراز و راهش پر رهرو...

کلماتی رو به آسمان

کلماتی رو به آسمان....
مناجات

الهی:هرآنچه خیرونیکی بوداز تو به من رسید،وآنچه شرو بدی بود از غفلتم به من بازگشت.خطا کردم،پوشاندی؛وبه تکرار آن رسوا نکردی،وبه توبه ای بخشیدی.بیراهه رفتم،پشت نکردی ومدخل روزیم راتنگ نفرمودی.ازیادت بردم،فراموشم نکردی؛شکرت نکردم وبرمن نگرفتی؛ریسمان بندگی گسستم ورشته ی ربوبیت نبریدی.حریم کبریای تونشناختم و درنبستی...!سوگندبه ذات ناشناخته ات؛که تومنزهی،ومن ازستمکارانم...

کابوسنامه

چکیده از نی....

تـــــــــــــــــــــــــــرسنــــــــــــــــــــــــــــامــــــــــــــــه...

کــــــــــابــــــــــوســــــــنــــــــــامـــــــــــــــــــــــــــه....

 

.....می ترسم از لحظه های دنج )کافکا.1(،می ترسم از گوشه های کنج )کافکا.1(....از زوایای مبهم این اسیر حیرت،جدا افتاده از جانها،از تن ها...گرفتار بن بست تاریک کنیسه...از سفرهای خاکستری ترک دار رو به دیوار...از انحطاط  به هنگام و نا به هنگام پسرکی که به گناه روز شنبه (مسخ.2) شد و حشره ای را می مانست که در گنداب انزوای خویش به تعفن دماغ مبتلا شد و دست و آخر گریخت...گریخت به سوی عدمی که از آنجا آمده بود...چنان که گویی از ازل (نبود) و (نشد)....می ترسم از جنس کردار مجرمانه ی این قوم بهانه گیر...از این کابوس ارتجاعی  با ماهیت  گوساله ی سامری و اوراد ساحری...می ترسم از (تهوع.3)فلسفی (ژان پل سارتر.4) و .

ادامه نوشته

نامه

چکیده از نی...

ای که این رقعه را می خوانی...

مینوسم نامه ای وبرآب میدهم.((ای که این رقعه رامیخوانی:اینجاجزیره ی صلح است،آسمان همیشه آفتابیست،دریاتادور دست آرام و آبیست،کوچه ای بن بست نیست،خانه ای ویران نیست،سفره ای بی نان نیست،کودکی گریان نیست،درکوچه ها فاحشه ای خرامان وعریان نیست،دزد ردای کس رانمیبرد،خوابها کابوس ندارد،(دروغ)واژه ایست که درلغتنامه یافت نمی شود،شکمباره ای مردم رابه یوغ نمیکشد،وهیچ رجاله ای بالانشین نیست،چهارفصلش بهار وواحد پول رایج(لبخند)است!...ای که این نامه رامیخوانی:اینجاشهرامن وامان است وهمه جاآرامست...امانشانی این ناکجا آباد را ازمن نپرس که معذورم...اینجا همه چیزخوب وشیرین است حوض خانه ی ماهم پرازماهی رنگین است...!))

اندر مواعظ شیخ 1

اندر مواعظ شیخ...

"ای طالب رفعت:زنهار، آگاه باش،آنروزکه درهمی از کیسه ات بیرون نشود عید است.روزی که شب شد کسی تو را حتی پول سیاهی طلب نکردمتبرک است.چون آفتاب مشرق برآید و در مغرب فرو رود و کسی ازعباد خدا به سؤال فلوسی خانه ات را دق الباب نکرد،تا تو به بهانه ی کسادی کسب و کار به تدلیس اوراجواب کنی نوروز است.اگر روزی بگذرد و حساب سیم وزرخزانه ات زیادت نشدو چون دیروز بود، مبتلا به خسران آشکار شده ای،و آن شبی که در دفتر احصاء نقدینه ات سکه های به خرج رفته ازحساب به دخل آمده فزون گردید،به نحوست طی شده و در شمار عمرت نیاید"این پندهای گران ازافاضات شیخ زر و زور(اعلی الله مقامه وانارالله برهانه)بود که به مریدان مخلص وشاگردان ساعی تعلیم فرمود...عمرش داراز باد و راهش پر رهرو...

شعر غزل

سیاه مشقهای سامورایی

غزل

ساعت:دوازده دقیقه به پریروز

                                هوا پس است

                                غزل دیگرقندوکلوچه ندارد

رنگ چکامه پریده

جدل دوخط موازی برای تاابدنرسیدن به هجومیرود

پارس بی محل عقربه های ساعتی که وقت را 25رانشان میداد

وتمام ترانه های حنجر مرا کوچه درازپا بلعید

خم شراب خمیده ازعفونت دماغ جئودپیاله فروش

                     وساقی این شبهاعجوزه ایست که دامنش بوی تب میداد

هزارخاطره تن به تن طواف میکردند

                              درخت خشکیده ی زیارت را

                        که عمری حاجت کلاغهاراپیش پیش حواله میکرد

دم خیال دستفروشی کفشهای فاحشه ی باکره را

                           همراه با طناب مفت برای دارزدن یک جا حراج کرده بود

حریق رودزمزمه داشت

                      ترک دیوارهمهمه

                 وطاق اطاق باعنکبوت جفت شده بود

                                 وبرسرپشه های درتارقمارمیکردند

ساعت:7دقیقه به دیروز

                           هوا غم است

                                وغزل تاتوره ونمک میفروشد......

شعر مسخ

سیاه مشقهای سامورایی

 

مسخ

 

پاییز زخمم شست

                   زمستان مرهم گذاشت

                   بهار میچکد و دوباره می شکفد

تیک تاک ساعت

                   روز روئیا می شود

                 دنگ دنگ از آونگ می افتد

تمام خاطره هایم هیچ...

کوچ می کنم

از گهواره تا باغ همهمه

از کابوس تا دستهای  بی هم همه

فصل جدا شده از سال صفر

                              دشنه گذاشته بر رگ زمان

                              هجوم درد به اوج ذهن

                           و  صدای اسیر حنجره   

به سفر می روم

                 سفر کرده ام

                به آینه

                و کوچه های دراز راز....

هوای دم کرده ی آخرین روز" هدایت"

                                          پایان" سقراط"

                                          و" کافکا" روی زمان مسخ شده...

"صادق" دیگر پلک نمی زند

                           " حکیم"  شوکران را نوشید

                              و" فرانتس" بر صلیب مسخ شده

پیر مرد:یخ فروش می آید

روز و شب بر سر میز قمار سپلشک می آید

 پیر مرد:یخ فروش آمد و رفت

                              نفسهایش را در قمار با یخ فروش باخت  

                                   روز و شب دور سرش می چرخد

                                                                     یخ فروش رفته

                                                                      پیر مرد افتاده 

                                   آخرین حرف روی تابلوی دنیا:تنفس ممنوع!!

"هدایت" خفته

 

"سقراط" لبخند می زند

و "کافکا" در کاغذها  مسخ شده

                                رستم تا دیروز بر سهراب می گریست

                                از امروز بر آنها می بارد

                                           ورقهای شاهنامه خیس است....

و تیک تاک ساعت

                      روز کابوس می شود

                      دنگ دنگ از آونگ می افتد

پایان روئیای نیمروز:

                       "هدایت" عینکش را پاک می کند

                      " سقراط" وعظ می کند

                                    و "کافکا" روی بند رخت مسخ شده...

  

 

                

 

                

 

خواب

سیاه مشقهای سامورایی

 

خواب

زمان به هم همه زد زبان به قفل سکوت

عقربه ها بی محل

                     گم شده به سال صفر پارس می کنند

صدای هق هق سندان،ندامت زرگر

...خوابم نمی برد

                     وارانه بتاب، ویرانه برو

                                                   روئیا بسپار

                                                            سبز

                                                            آبی

                                                            خاکستری

 

خوابم نمی برد

                 گوسفند بشمار

                           یک

                           دو

                           سه

                           حافظه در نقطه ی جوش یخ بست

                            آینه ها غروب کردند

خوابم نمیچکد

               گوسفند؛...بشمار...

                                  سه

                                  دو

                                  یک...

                                  نیستان بر لب چوپان آتش گرفت

                                 میشها توله گرگ زائیدند

                                 عسل به شوکران نرسیده فالش سرکه آمد

خواب در نمی زند

                      گوسفندها تمام شد...

...حرف بی حرف

                      واژه ها بر گردید

                              نیامدم که بمانم

                              حاجتم که روا شد دو رکعت پنجره نذرتان کردم

خواب وا نمی نهند

                      گوسفندها عریانند

                      چنار پای منار گفت

                       اذان صبح قیامت

                                           ادا به وقت هبوط

نیامدم که بگویم:

                   عقربه ها نخوابید

                    زمان به هم همه زد

                    زبان به قفل سکوت

                    و طمع از دو روی سکه افتاد و طمع آمین گفت...

 

شعر دار

سیاه مشقهای سامورایی

دار

بیگانه در پوست آشنا

انبان عمر بر دوش

                    گذشت از من و قندیل شد به خواب

صدای باد شکفت از هزار چوب خاکستر

حسنک از دار بالا رفت که اشک بچیند

                                               چکامه شد که نخوابی

                                                                         نخواب خاکستر

بغض ترانه شکست:

                         حریف دیو دیوانه باید حکم بی واژه

                         نخواب پلک معما

طناب دار نه خسته

                      هزار سال تاب تاب،هق هق

چراغ درد نه روشن

                        که دیر به دیر جنون ترانه پاشیدی

جگر به دندان بگو

                      گفتم:

                           آنکه دیوار می خواند سنگ می ماند

عیار مست نیامده کلاه انداخت

                                   گامی نهاد پیش

                                   لب از پیمانه برداشت،بر تیغ گذاشت

                                   تنبور می زاید

                                                    زایید

                                   کلوخ سر نشکست

                                                         پین پیشانی ماه شد

 حسنک بر داررفت که تیغ بروید

                                        و نان به نرخ روز در شهر ارزان است...

 

شعر پرده یآخر

سیاه مشقهای سامورایی

پرده ی آخر

 

دیوان زنجیری از شعر پرید

                                 ...غروب پرده ی اول

صلیب میکشد

                 از درد بالا میرود

                 ارتفاع:منفی شب

                                     زخمه بر تار میزند و سکوت می خواند

                 و کمی آنسوتر

                 گرسنه ای تاولهای نان را میدزدد و وقف کنجشکها می کند

...دیوان زنجیری به شعر زد

                                  ...طلوع پرده ی آخر

                                                          طلاق لیلی و مجنون

  نقطه...برو تا ته خط

                       پرده می افتد

                      تن گنجشکها تاول زده است...

 

شعر کاغذها

سیاه مشقهای سامورایی

"کاغذها"

از خودم جدا بی خودم رها

از ازل خموش،جاده می شوم می زنم به ماه

بی قلم می نویسم:در لوح لوح لقاح آینه ها نور باکره ماند

                      و سر زد از ستاره به شرق شقیقه ی شب                                              

                              آفتاب را بر دو راهی سربریده دید

اعجاز سر انگشت کاغذهای سفید را حامله خواست

قد می کشد

               نعش آفتاب را در سینه دفن میکند

              : فردا چه طلوع می کند؟

                                            کاغذها فکر می کنند....

 

 

شعرآونگ

سیاه مشقهای سامورایی

آونگ

تمام بی تو ام در آینه

                          شکست فرو ریخت

کفشهایم رفتند

لبهایم بر کویر باریدند

نشسته از پا بیابان را شمردم

                                 و دستانم در سکوت یخ بست

آونگ رفت و آمد،رفت و آمد

                                   دیوار از نیمه شب گذشت

آه... برای گریستن دیر است،برای مردن زود

کتاب را می بندم

                         بی واژه درد می کشم

آنکه بر دار می رقصد مرگ را از پا انداخته

و هنوز تمام بی توام در آینه نا تمام بود،از قفس پرسیدم:

                                                                    آزادی چند؟

                                                                     گفت:دیوار تر از دیروز آهنتر از فردا

آونگ رفت و آمد رفت و آمد

                                    آنکه بر دار می رقصد طغیان من است

                                    که بی تو دیر می شود،که در تو پیر می شود

آونگ رفت و نیامد،رفت و نیامد

                                       و نا تمام با تو ام بر آب چکید تمام شد

ساعت به خواب رفت

                          و آونگ در نگاه زمان یخ بست...

 

شعر نیستان

سیاه مشقهای سامورایی...

نیستان

بگذار بگذرد این قصه از حریم شب

شاید میان چشمم طلوع کرد   

شاید پس از قتل عام لاله ها

امشب دوباره عشق ایستاده نماز کرد

تب رده بیابان به زیر پا

افتاده غزل روی زمین چاک چاک

از حزن تا حضور یک نفس بیا

از گوشها بپرس

                    از نی نی نیستان چه می چکد

                                                  خون

                                                   تیغ

                                                  یا عطش

گم کرده خورشید در سیاه روز چه دیده است

                                                  افتان خیزان در پی چه می رود 

دنگ دنگ زنگ اشتران قصه گفت

اینجا تمام آسمان بر زمین افتاد

                                      آسمانتر شد

بگذار بگذرد این قصه از حریم شب

شاید میان چشمم طلوع کرد

شاید پس از قتل عام لاله ها

امشب دوباره عشق ایستاده نماز کرد