تـیــــــغ نامه/tighnameh

سیاه مشقهای سامورایی

دارکوب

نشئه از درد شدم

سرم از دار بلند

و به دادار رسید چوبه ی دار بلند

...و صدای تو کا

تو و دارکوب

تو  و کاسه ی آب

تو در آواز کاهگل سقف ترک دار

تو بی سایه ، تو در آغوش دالان

دلهره ات برده به تسکین زخم دیوار

سنگ قبری بی نوشته در "لاکان"

نبض شعری در نت لا    مکان

خرده وجودی در ما   کان

                     ما یکون

از دور سایه ام جویده می شود

مور مورم می شوی

چرخ زدن آسیا

                    و آسیای غربی بی آسیابان...

بغض جا خوش کرده در گلو می خارد

لکنت...می می می درد پوسته هق هق را

و می رسد مرغ آمین...حق حق حق...

زخمی تیغ به دعوت تیغ نامه

و ساعت 25مجلس ترحیم کلاغیست که براده ی  خورشید می نوشید و اذان می گفت

زخمی تیغ...جیغ ...اختاپوسی که به کابوس می آید

نه در آن قاب که ببیند چشمت

نه به آن راه که پایت بکشد

                               جاده ی مجازی را زیر پای این کلمات

                                                                  دروغ

                                                                  دغا

                                                                 دغل

                                                                غین

                                                                 غ

نه همین چرخ زمان است که چرخیدم

                                            تا سرگیجه ام شود

                                                           چرخ

                                                          چرخ

                                                          چرخ

سرم گیج می رود از لبالب چرخ

از دایره ها...دیوارها...پرگار ها...کابوسها...پندارها ...ها..ها..ه...ا

تزریق می کنم به خاک

هویت سنگ را که اجاقش کور است

تا در این عصر حجر

بروید سنگ از نعش "شجر"

آسیا  می چرخد

لکنت...بی بی بی آسیابان

بی آسیای شرقی بر نقشه ی جغرافیا

سرم از چرخ... چرخ... چرخ... گیج می رود...

نه باد می وزد

نه کوچه سر بر میدارد

زیر پای زمستان

نه سنگ نرم می شود در صحبت باران...

اینجا تردید است ساعت ده دقیقه به پریروز

و کودکی با ذغال بر دیوار شب می نوشت:

و منم

           من

            نشئه از دردم

           سرم از دار بلند...